ऐसा दो दिसांचा भ्रम । त्यास म्हणती परब्रह्म । नाना दु:खाचा संभ्रम । मानून घेतला ।।

।। दास-वाणी ।। 

ऐसा दो दिसांचा भ्रम । 

त्यास म्हणती परब्रह्म । 

नाना दु:खाचा संभ्रम । 

मानून घेतला ।। 

दु:खी होऊन चर्फडून गेले । 

तेथें कोण समाधान जाले । 

कांही येक सुख भोगिलें । 

तों सवेंचि दु:ख ।। 

।। जय जय रघुवीर समर्थ ।। 

 दासबोध : १७/०६/०६-०७ 

जीवात्मा देहतादात्म्यामुळे विविध प्रकारची दु:खे भोगतो.

देहाची आयुर्मर्यादा संपली की हा लग्गेच बाहेर पडतो.

मुळात जीवन इतके अल्प आणि भ्रमरूप असूनही

सर्वं खलु इदं ब्रह्म । या उक्तीनुसार लोक ते ब्रह्मरूपच

मानतात.

वास्तविक ब्रह्माच्या ठायी दु:ख असे नाहीच.

ते सर्वार्थाने निखळ आनंददायीच असते.

तरीही भौतिक सुखातच आनंद मानणारे बद्ध

जीव सुखामागून दु:ख अन् दु:खामागून सुख 

अशा हिंदोळयावर झुलत असतात.

हा आशा निराशेचा खेळ म्हणजेच आयुष्य होय,

या ठाम समजुतीने शेवटी फक्त दु:ख पदरी 

पडून तडफडून मरून जातात.

शिल्लक राहिलेले भोग भोगण्यासाठी जीवात्मा

पुन्हा वेगळया योनीतील नवीन देहामधे प्रवेश करतो.

देहात्मनिरूपण समास.